Nauka i zarządzanie

Klucz to potęgi

Kontakt

Kategoria: Bez kategorii, Tagi: , , , , , ,

Kontakt Jeszcze nie tak dawno temu nie było łatwo skontaktować się z rodziną lub kimś znajomym kto mieszka tysiące kilometrów od nas. Ludzie wysyłali listy pocztą, które bardzo długo dochodziły a do tego istniała możliwość ich zaginięcia w transporcie. Połączenia telefoniczne były bardzo drogie i mało kto mógł sobie pozwolić na długą rozmowę zagraniczną. Rozpowszechnienie się internetu zmieniło tę sytuację w sposób diametralny. Dzięki sieci połączonych ze sobą komputerów z całego świata kontakt z osobą z drugiej półkuli przestał stanowić trudny problem. Początkowo była to jedynie komunikacja tekstowa poprzez listy elektroniczne lub proste komunikatory tekstowe. W miarę rozwoju internetu zaczęła rozwijać się komunikacja głosowa. Wystarczy tylko podłączyć do komputera głośniki i mikrofon aby móc prowadzić rozmowę jak przez telefon i do tego właściwie za darmo. Szybko potem pojawiły się komunikatory oferujące również połączenia wideo. Osoby prowadzące taką konwersację widzą siebie nawzajem w czasie rzeczywistym dzięki kamerom internetowym. Dziś użytkownicy internetu masowo komunikują się za jego pośrednictwem na wiele różnorakich sposobów. Komunikacja tekstowa nie opiera się już jedynie na wiadomościach email. Wraz z rozwojem internetu zaczęły na rynku pojawiać się specjalne aplikacje, które pozwalały ich użytkownikom komunikować się ze sobą. Oczywiście komunikacja ta jest możliwa dzięki korzystaniu tych programów z internetu. Instalując jeden z komunikatorów tekstowych musimy założyć sobie dla niego konto. Podczas zakładania konta mamy przypisywany specjalny, unikalny adres dzięki któremu możemy wysyłać i dobierać wiadomości. Adres ten jest zazwyczaj w formie kilku cyfrowego numeru, unikalnego loginu lub za adres służy adres poczty email (np. komunikator MSN). Komunikacja w przypadku tego typu programów jest możliwa jedynie między jego użytkownikami, czyli osoba używająca innego komunikatora niż my nie może się z nami kontaktować. Obecnie dostępnych jest wiele komunikatorów posiadających miano „kombajnów”. Program taki potrafi obsłużyć kilkanaście najpopularniejszych protokołów komunikatorowych. Oczywiście nadal musimy posiadać konto w każdym z tych komunikatorów, ale „kombajn” oferuje jednoczesne używanie wszystkich z poziomu jednej aplikacji. Komunikatory tekstowe również przechodziły i przechodzą ogromne rewolucje. Dziś oprócz zwykłych wiadomości tekstowych możemy za ich pośrednictwem wysyłać wszelkiego rodzaju pliki, istnieje system tzw. „emotów”, możemy komunikować się również za ich pomocą głosowo oraz poprzez połączenia wideo. W Polsce najpopularniejszym obecnie komunikatorem tekstowym jest Gadu-Gadu.

Czas w kalendarzu

Kategoria: Bez kategorii, Tagi: , , , , , , , ,

Czas w kalendarzu Czas jest czymś co tak naprawdę ciężko jest jakkolwiek określić, a już z pewnością wyznaczyć jego definicję. Jednak posługujemy się tym sformułowaniem bardzo często, czasami nawet nazbyt często, uważając, że czas mija nam nie ubłagalnie szybko, że tracimy czas, że wykorzystujemy czas, czy jeszcze wiele wiele innych podobnych sposobów na używanie tego słowa. Jednak czas najczęściej wskazuje nam nie tylko zegar, ale również kalendarz, który jest pewnego rodzaju przypominającym nam złym duchem, jak ten czas szybko mija. Otóż zegar również nam to przypomina, ale to tylko w kwestii jednej doby, natomiast kalendarz pokazuje nam mijający czas w nieco szerszym zakresie. Otóż kalendarz ukazuje nam mijanie czas w dniach, tygodniach, miesiącach ale także w latach, co nie jest dla nas czasami co najmniej komfortowe. Jednak tak już jest i mimo wszystko wynalezienie kalendarza jest dobrym wynalazkiem, aniżeli czymś złym, bowiem kontrolowanie czasu, chociażby w pewnym stopniu przydaje nam się niejednokrotnie. Każdy z nas wykonuje w życiu różne czynności, które zajmują mu pewien czas. Czynności te związane są zarówno z jego pracą jak i z przyjemnościami, na które niestety czasu zwykle mamy mało. Tak czy inaczej zdarza się, że czas leci nam nieubłaganie szybko i nim zdążymy w ogóle zorientować się co się dzieje, to czasami bywa już wręcz za późno. Tak było jest i będzie, bowiem w przeszłości czas również mknął szybko, tylko ludzie aż tak tego nie zauważali. Dlaczego? Otóż przede wszystkim dlatego, że nie byli w posiadaniu przyrządów, które umożliwiały by im w ogóle posiadanie wiedzy, na przykład jaki mamy dzień, jaki rok, która jest godzina i jak długi w ogóle jest taki dzień. Wiedzieli, że słońce zachodzi, że wschodzi,że musi to trwać ileś czasu, a więc w pewnym momencie znaleźli się śmiałkowie, którzy mieli chęć zmierzenia czasu czy też zatrzymania go w pewien sposób, by sprawić, że człowiek będzie w końcu miał świadomość w jakim momencie dnia jest, jak ten moment dnia się nazywali ile czasu minęło, jak długo jest na świecie, czy też z wielu innych ciekawych bądź banalnych powodów.

Boicie sie burzy

Kategoria: Bez kategorii, Tagi: , , , , , , ,

Boicie sie burzy Błyskawice i pioruny są jednym z najbardziej efektownych i widowiskowych zdarzeń zachodzących na kuli ziemskiej, wywołanych przez ładunki elektryczne. Powstają one na skutek nagromadzenia się ładunków w chmurach. Ale skąd biorą się same ładunki? Wiadome jest ,że wszystkie atomy składają się z jąder i poruszających się wokół nich elektronów (dodatnich (+), ujemnych(-) bądź obojętnych). Jeśli dane przedmioty potrzemy o siebie, luźne atomy ( obojętne) mogą odłączyć się od swoich atomów i przenieść się z jednego przedmiotu na drugi. W skutek czego jeden przedmiot będzie miał więcej elektronów niż drugi. Przechodząc do burz. Zwykle występują one podczas bardzo gorących dni, gdy powstają prądy termiczne, czyli wznoszące się prądu gorącego powietrze, które szybko unoszą się ku górze i zamieniają w kropelki wody. W chmurze w czasie wirowania kryształki lodu uzyskują ładunki elektryczne. Metale również mogą zostać naładowane elektrycznie poprzez pocieranie, ale nie przewodzą prądu. Czasem , gdy zdejmujemy sweter, słyszymy trzask wyładowań elektrycznych, jest to spowodowane tarciem małych cząstek atomów, w ten sposób powstają wyładowania atmosferyczne, widoczne na kuli Ziemskiej podczas gwałtownych burz. Znamy wiele rzeczy, które mogą pływać są to np, statki, okręty, człowiek ( w zależności od głębokości zanurzenia) ryby, czy wieloryby. Najlepiej jest odpowiedzieć na to pytanie robiąc pewien eksperyment. Należy napełnić wiadro bądź inny pojemnik wodą. To wiadra trzeba włożyć pustą plastikową butelkę w korkiem. Podczas wpychania butelki na dno, będą na nią działać siła wyporu, czyli butelka będzie wypływać na górę wiadra. Im głębiej butelka będzie wpychana na dno, tym większa będzie siła wyporu. Siła ta wywołana jest ciśnieniem wody. Woda w wiadrze jest cięższa i starać się będzie wyprzeć butelkę ze wszystkich stron. Można również zaobserwować, że im mocniej wpychamy butelkę na dno, tym więcej wody z wiadra się wylewa. Przy całkowitym zanurzeniu butelki, woda naciska na nią z góry na dół. Jednakże siła działająca na jej dno jest ciągle większa, ponieważ na większej głębokości panuje większe ciśnienie. Tak więc, na skutek ciśnienia powstaje siła wyporu. Dzięki sile wyporu różne rzeczy i także ludzie mogą spokojnie unosić się na wodzie, nie zatapiając się.

Gesty dłoni

Kategoria: Bez kategorii, Tagi: , , , , , , ,

Gesty dłoni Otwarte dłonie od zarania dziejów kojarzone były z lojalnością, otwartością, prawdą i szczerością. Ludzie, którzy pragną być szczerzy skierują otwarte dłonie w stronę rozmowy. Gdy ktoś mówi szczerze pokazuje swoje dłonie lub ich części. Istnieją dwa podstawowe gesty dłoni. Trzymanie dłoni wnętrzem do góry traktowane jest jako gest uległy i pozbawiony argumentacji. Gdy dłoń zwrócona jest wnętrzem do dołu sygnalizuje wydawane poleceń z pozycji zwierzchnika. Pozostałością jeszcze z epoki jaskiniowej jest rękami. Gdy jaskiniowiec kogoś spotkał wyciągać ręce i pokazywał. Otwarte dłonie, co oznaczało, że nie jest uzbrojony. Przez wieki gest ten został zmodyfikowany. Współczesną formą tego dawnego powitania jest uściśnięcie i potrząśnięcie dłońmi. Energiczne podanie dłoni jest stylem najbardziej agresywnym. Oprócz niego można wyróżnić „rękawicę”, preferowana przez polityków lub „Łamacz kości” stosowany przez agresywnych twardych facetów. Uścisk nadgarstka i łokcia są akceptowane tylko między dobrymi znajomymi zaś położenie dłoni jest wejściem w bliską intymną strefę odbiorcy. Wiele z zachowań niewerbalnych to wyuczone gesty, maja one często podłoże kulturalne. Większość z nich ma podobne znaczenie niezależnie od kultury, z jaką obcujemy. Szczęśliwi ludzie uśmiechają się, smutni płaczą, a kołysanie głów w dół i w górę jest znakiem potwierdzenia. Źródła niektórych z nich są śladami prymitywnej przeszłości człowieka. Uśmiech w odległej przeszłości był groźbą, ale dziś pojawia się z gestami wyrażającymi zadowolenie. Brak zrozumienia powszechnie wyrażamy wzruszeniem ramion. Gest ten składa się z trzech elementów: ukazania wnętrza dłoni, uniesienie ramion i podniesienia brwi. Język niewerbalny różni się w zależności od kultury, czy narodowości, z której pochodzi. Gest „ok.” został spopularyzowany w XIX wieku w USA. Oznacza on „wszystko w porządku” i jest powszechnie znany w Europie i Azji. W pewnych częściach świata ma jednak inne znaczenie. We Francji oznacza zero, w Japonii może oznaczać pieniądze, a w państwach śródziemnomorskich otwór. Kciuk uniesiony do góry oznacza, iż wszystko jest w porządku lub też stosowany jest przez autostopowiczów. W niektórych krajach jednak na przykład w Grecji, kciuk jest oznaczeniem obrazy i lekceważenia rozmówcy. Z kolei znak V spopularyzował Winston Churchill w czasie II wojny światowej i w tym przekonaniu oznacza zwycięstwo. Często jednak oznacza obraźliwe sformułowanie „mam cię gdzieś”

Poprzednie